15 mei. Hè, hè, eindelijk snapt ze het. Dit zijn de eerste eieren die we te zien krijgen van Hennie. Een paar andere kregen we alleen maar te horen, vanonder de dichte struiken. Het zijn dan wel geen bruine, maar ze lijken stevig en niet al te klein. Ze heeft geen echt leghok maar zo in het droge zand van het nachthok gaat het kennelijk ook. Nu ga ik deze eieren merken en de nieuwe die ze erbij legt, zijn dan mooi voor ons. Krijgen we eindelijk eens iets terug van onze moeite en investeringen, Hennie! Uit de hand eten en dan toch de eieren in de border leggen, dat kan natuurlijk niet meer. We voeren je verdorie al een half jaar voor nop!
    

14 mei. Moe meerkoet zwemt met 6 jongen in tegenlicht. Eén kleintje bleef iets achter en kwam er net niet meer op. Terwijl ik dit schrijf, schijnt de zon prachtig op de kamperfoelie voor mijn raam. Even genieten.............   Wat waait het hard!
 
     

Zondag 13 mei. Fijn vroeg naar buiten gegaan vanmorgen, de zon scheen! Met de zon in de rug deze foto gemaakt van het bloeiende gras, de margrieten en in de verte de bloeiende acacia's. Het maïsland zag wit of het gesneeuwd had van de afgewaaide bloesems.
           

Bij het Hilgelo zat de meerkoet op het nest, goed verscholen, maar heel dicht bij het pad. Toen ik nog een stap dichterbij kwam, ging ze toch voor alle zekerheid maar een metertje zwemmen. Mooi, zei de meerkoetman en nam 'r der even van. Mijn geheugenkaart is net vol op dat moment! Na een minder geslaagde foto weggegooid te hebben kan ik nog wel het nest laten zien.

12 mei. Het mooiste stuk weg dat ik vanmorgen gezien heb, was tussen Ruurlo en Vorden. Er waren bijna horizontale regenvlagen te zien, afgewisseld met even een stralende zon. Net in zo'n zonperiode reden we over die weg en het groen van de beukenlaan was zo bijzonder heldergroen, dat zie je maar zelden. 
De mooiste dieren die ik vandaag zag, waren de pas geboren veulens Sally en Rosy. Ze renden sierlijk en snel op hoge benen door de wei, trokken zich minder van de regen aan dan ik. 
De aandoenlijkste hond die ik vandaag zag, was Cosy, die over een goede week bevalt van tenminste 5 kleintjes.
De gekste hond die ik vandaag zag, was Bella, die zo hoog opgewonden jankt of zingt als ze een bekende ziet, dat je moet meelachen of meejanken.
De liefste mensen die ik zag, kan ik onmogelijk in een paar zinnetjes beschrijven. Bovendien zouden ze dit kunnen lezen en, nou ja, misschien hebben ze toch wel één minder goede eigenschap en zouden ze gevleid zijn.

11 mei. Harde wind, plensregens en een daverende donderklap vannacht om half één. Het bleef bij die ene klap, het rommelde alleen nog wat in de verte.
Na drie dagen regen staat het gras in de wei zo hoog, dat van rechtopzittende konijnen alleen nog de oren te zien zijn. Heel veel oren. De droge periode was goed voor konijnen. Het hol naast mijn auto is weer leeg, er racet nu één klein konijntje onder de jasmijn vandaan een paar meter het gras op, gaat stil zitten knabbelen en racet in zijn achteruit, lijkt wel, weer terug naar de struiken.  En dat honderd keer.
Een jonge eekhoorn heeft een walnoot gevonden en wil die in onze kamer begraven. Hij springt omhoog, de noot in z'n bek knalt tegen de ruit, het beestje valt achterover, probeert het een meter ernaast nog eens, knal van noot tegen glas, val van beest in het gras, hè, hè, hij begrijpt het, daar kun je niet door. Dan maar begraven vóór het raam. Een heel klein grasplagje wordt weggekrabd, een kuiltje gegraven, de noot diep erin geduwd, het zand er weer overheen geneusd, en dan legt hij met zijn poten het plakje gras er weer overheen en stampt alles keurig glad!  Wat een perfectie.

10 mei. Voor de ouderen een beladen datum.
In een paar dagen tijd is de omgeving dichtgegroeid. Wat drie dagen geleden een keurig gesnoeide doorgang was, is nu een lage poort met kruipdoorsluipdoor  doorgezakte regenzware takken. Maar mooi wat er allemaal opslaat! Bij de beek, precies op het randje, komt een walnotenboom omhoog. De groeikracht die in zo'n door een eekhoorn begraven noot zit, geweldig!

      en dan deze groeikracht:

9 mei. Deze buurvrouw heeft een drieling, maar de lammetjes springen alle kanten op, vooral achter de moeder langs, dus één of anderhalf lam was het maximum wat ik op de foto kreeg. Ze zijn van 7 mei.
De acacia stak gisteravond prachtig af tegen de buienlucht. Regen en zon, altijd weer boeiend als dat tegelijk te zien is. Heel bijzonder is het licht op zo'n moment.
Onze kip Hennie is door ChrisJan herkend als één van zijn pelle-en-nog-wat kippen.
Hij had hem in januari al zien lopen bij ons in de border maar had toen gedacht: 'Lamaar'. Toen hij het verscheurverhaal en ons vertroetelen van de patient vernam, mocht ik hem zonder betalen houden. Het was wel een kip van een zenuwachtig soort, leerde ik, maar dat was geen nieuws, we hadden het inmiddels al ontdekt.
Nummer drie is uit de lucht komen vallen, na de muis en de kanarie, weer iets knalgeels: een ballonnetje. Het dansen in de lucht aan een touwtje in de zon is afgelopen, het lag in de regen op de grond, maar wel tussen de margrieten. De afzender was eraf geweekt.

              

8 mei. Om goed drie uur vannacht begon een hevig onweer. Ongekend veel vuur in de lucht, lage wolken, veel inslagen naar de grond. Ik ben niet gauw bang, maar dit was toch niet leuk. Zware slagregens. Het duurde bijna een half uur voor het naar het oosten weggetrokken was. Het KNMI had gemeld dat het een nacht met opklaringen zou zijn, droog, behalve in het noordwesten, waar buien met onweer konden voorkomen. Kennelijk wordt er bij prognoses alleen gekeken naar wat er op dat moment op de weerkaarten te zien is en wordt niet bedacht dat er wel eens brongebieden voor onweer ergens dichtbij kunnen zijn.
Veel huisjesslakjes op het pad vanmorgen. Die uit de linkerberm kruipen met levensgevaar naar rechts, waarbij ze die van de rechterberm tegenkomen, die naar links willen. Beide verkeersstromen komen onder fietswielen en wandelschoenen, tegen hondepoten, in eksterbekken en andere onaangenaamheden terecht. Nog een paar dagen en dan zijn ze met zoveel dat het net is of je over een grintpad loopt.
         

7 mei. Regen! Eerst heel zacht om goed zes uur en het was bijna droog toen we gingen wandelen, maar nu om 9 uur regent het behoorlijk hard. Zo'n langzaam begin is veel beter dan een plotselinge hoosbui waarbij de grond dichtslaat. Nu kon het even inweken.
Deze groene kikker moet wel uit de sloot aan de overkant van de weg gekomen zijn, de weg zijn overgestoken, door voortuin en langs het huis gesprongen zijn. Ze zit nu uitgeput achter het huis bij te komen.  In onze vijver zitten nu bruine kikkers, ze zal toch wel op weg zijn daarnaartoe.
                                               
Gisteravond konden we, na een schitterende zonnige dag, voor de laatste keer in deze droge periode  buiten eten. De zanglijster deed zijn best om opdringerig zijn bandje af te draaien, net een kapot apparaat dat drie keer een zelfde stukje speelt en dan weer verder gaat, weer drie keer speelt, enz. Je merkt wel, dat mijn liefde niet naar de zanglijster uitgaat. Gelukkig zong de merel op het dak een veel beschaafder en melodieuzer lied.
                                                

Zondag 6 mei. Een mistige morgen met druipende bomen, de zon houdt zich slapend. Er staat weer jongvee in de Ronde Weide, negen stuks dit jaar. Ze moeten even wennen aan de wandelaars die door hun gebied lopen, zijn nog nieuwsgierig en lopen gezellig mee tot het klaphekje. Eén ontdekt waar zo'n raar paaltje voor dient, het is handig op kophoogte als je daar jeuk hebt. Aardig van de boer. Nummer twee staat peinzend bij de zelftap, hier was toch iets mee....toen....... Moest je niet ergens tegen duwen?............... Ik kom er nog wel op, even denken..... 't heeft geen haast.....
Als we een kwartier later weer langs komen, is het gelukt: water!
                                                      

5 mei. Wat is er nou mooi of bijzonder aan een paardebloem. Alles. De bloem met al die lintjes en dan nog al dat pluis. Hij lapt 't em toch maar. Mooi rond, zaadjes op gelijke afstand, licht en functioneel pluis. Ik kan het nog niet eens tékenen!
                                                     
Een viooltje is ook al zo gewoon. Maar deze laat zien dat ze bezoek heeft gehad.  
                                                   
Bij de eik klonk gestaag knarsinge der tanden. Ja hoor, ze zijn er weer. Hier woont er één. De deur is voor 90% dichtgeplakt, hij kan zonder zich ver naar buiten te wagen eten. Zijn buurman was even weg maar komt er net aan.
                                               

4 mei. De blauwzwarte beekjuffer zien we vaak in de struiken langs de beek, maar nu zat er deze schoonheid, volgens mij de weidebeekjuffer. Waarom zou deze soort libellen, waarvan de mannetjes zo opvallend gekleurd zijn, juffer heten? Behalve hun sierlijke schoonheid zit er niks vrouwelijks aan. Ze vechten met soortgenoten om een vrouwtje en een goede jaagplek, jagen met bliksemacties, verdedigen fanatiek hun territorium, nee, juffer vind ik geen passende naam voor ze.     

                                                                   

3 mei. Vanmorgen begon de dag met een stralende zonsopkomst, zoals elke dag. Het hoort toch zo? Als we even later gaan wandelen ziet de wereld er totaal anders uit: mist, die met een ijzige noordoostenwind over het water op ons af komt kolken. Koud!!
Terug hebben we de wind achter en valt het wel mee. We hebben zelfs oog voor de gisteren opgekomen maisplantjes.  Geen plantje te zien op de foto, te iel nog.
                                                  
Nu, om negen uur is het weer net zo helder en zonnig als gistermorgen, toen er een kanarie landde tussen de chocoladebekers buiten op het terras. Hij was absoluut niet schuw, zat binnen de kortste keren in de kamer, hipte weer de drempel over, ging buiten op de vensterbank zitten, snoepte kruimeltjes onder de tafel, kennelijk was het heel gezellig bij ons. Toch vloog hij na een kwartiertje weg.
1 mei valt er een muis uit de lucht, 2 mei een kanarie, wat valt er vandaag, 3 mei?
                                                  
2 mei. Toen ik een foto van de kastanje uit de bloempot maakte en bij de gespleten beuk stond, zag ik een liefdespaar lieveheersbeestjes snel langs een takje heen en weer rennen. Ik neem aan dat het vrouwtje rende en het mannetje meelifte. Waarom  zou ze zo rennen?
                                                    

1 mei. Gistermiddag zat Jachman rustig te lezen onder de blauwe regen bij de keuken, plofte er ineens iets uit de boom op de tegels naast hem: een muis. Plat op z'n buik bleef hij een poosje liggen en kroop daarna richting windscherm, richting spleet, richting holletje. Inmiddels had J. mij geroepen om te komen kijken. Ik griste m'n camera mee en maakte van de valler of springer die dizzy bij het scherm lag een paar foto's. Na een half uurtje kwam hij weer bij zijn positieven en verdween door de spleet naar het hol.
Wat gebeurde er in de laatste minuut voor haar val? Werd zij achtervolgd? Achtervolgde hij een andere muis? Was er een onverwachte windvlaag? Rook hij een van de tafel gevallen kaaskorst en gunde hij die niet aan een ander? Zag zij dat de waterslang bezig was haar gang onder water te zetten?
Je weet het niet. Zelfs niet of het een mannetje of een vrouwtje was.

Vervolg: we hebben nog eens heel goed deze foto en een paar andere bekeken en we denken nu dat het muisje verloren is door een (jonge?) roofvogel. Aan beide zijden heeft het donkere vlekken net of het in een grijppoot geklemd heeft gezeten. Dat verklaart ook de enorme klap waarmee het op de stenen sloeg, want bij een val uit de blauwe regen zou het toch meer met een sprong geweest zijn.....?