13 augustus. Om half elf was het warm genoeg geworden
om te gaan fietsen, 16º.
Rondje Miste, Woold, Kotten, langs het vliegveld in
Ratum, en via Henxel weer naar huis. Prachtig weer, het
werd nog 22º.
Bijna niemand weet nog dat er in Ratum een vliegveld
geweest is. Er is ook absoluut niets meer te zien dan een
vlak stuk grasland zonder koeien. Steriel bijna.

Toen ik in 1951 mijn man
leerde kennen, was hij bij de Luchtstrijdkrachten
gelegerd in kamp Vosseveld in Winterswijk. Het was zijn
taak om vroegtijdig vijandelijke vliegtuigen (de Russen)
op te sporen door middel van een radarpost, die op een
klein vliegveldje stond nog van 'voor de oorlog'. Eind
jaren '50 is die post opgeheven. Was het ooit een
zweefvliegveld? In 1945 of '46 was er een demonstratie
met een Dakota, Austers en een paar Piper Cubs, een keer
landen en opstijgen, dat ging nog net daar.

Toen ik klein was, ging ik bij mijn moeder achterop de
fiets mee naar het vliegveld, al zei me dat woord
absoluut niets, want een vliegtuig heb ik daar nooit
gezien. We gingen ook niet naar het vliegveld zelf, maar
naar een stuk woeste hei met diepe zandkuilen dat ertegenover
lag. Het eerste
hagedisje dat ik zag, liep in zo'n zandkuil. (foto) Het zand
was altijd lekker warm en je kon er heerlijk spelen.