17 juli    De droogte wordt nu wel heel erg zichtbaar aan bomen en struiken, beken en slootjes. Er is al een paar maand heel weinig regen gevallen, de onweersbuien gingen allemaal langs ons heen. Als het eens even regende, werd de grond nauwelijks nat, na een half uur was het al niet meer te zien. Het is wel een aparte ervaring trouwens om ónder de bruggen door te lopen als op een zandweg. Op de stukken beek waar geen bomen langs staan is het zand bijna wit.
Vroeger moest ik met een emmertje van dat witte zand uit de beek halen, voor de messenslijpplank van kleinopa. Aan het eind ervan zat een zandkistje gemonteerd, en daaruit kwam als je de plank scheef hield een beetje mooi droog zand. Opa sleep de messen voor de hele familie. Hij had ook een draaislijpsteen op een standaard. Bestaan die attributen nog?

Moeder eend met jonkies, het bleken er zes te zijn, is verkast naar de buren stroomopwaarts. De rattenvanger kan nu goed de holen zien en hij kwam inplaats van met lieslaarzen aan, nu op gewone schoenen door de beek lopen.

18 juli   Nog meer droogte. Beelden zeggen genoeg. Hier is een gemeentemaaier bezig om een bermpje van een halve meter breed langs de zandweg te ontdoen van een beetje stro-achtig gras. Het is zo'n gigantische stofwolk die de grote trekker produceert, dat hijzelf niet meer te onderscheiden is. Al dat stof trekt weg naar het huis van onze buren en verder. Een kwartier erna is het stof nog te zien.  Het zal allemaal wel een hoger doel dienen, maar dit is natuurlijk van de gekke in een gemeente die nota bene de milieuvriendelijkheid propageert. Mensen horen kennelijk niet bij dat milieu.

  Dit fietspaadje is een beekbedding. Hier hoort in de zomer een halve meter water te staan.

 

 

19 juli   Vannacht is het me eindelijk gelukt een steenuil op de foto te krijgen. Ja, ik weet het, de verdikking boven op het gevelteken kan ook een plastic zak zijn of een oude krant, maar het is echt een steenuil. De foto is binnen gemaakt vanachter de dubbele beglazing bij het licht van de buitenlamp. Geen optimale conditie. Misschien moet ik vannacht maar op de loer gaan liggen buiten en het nog eens proberen. Al nachtenlang krijsen er drie uilen bij tussenpozen of ze vermoord worden, de moordenaars.

Ik zei het toch al... Maar er is wel iets te zien als je gaat staan, of je hoofd schuin houdt of je pc-scherm  naar voren laat buigen, dóe wat svp en je zult beloond worden.

Ik ook, want ik heb tenslotte niet voor niks al die moeite gedaan vannacht ;-)

   

20 juli  Om half vier vannacht begon het ge ki-èee weer. Het verplaatst zich wel, maar blijft dichtbij. Eruit dus. Het keukentrapje staat al klaar bij het windscherm, zodat ik buiten foto's kan maken en de camera kan laten steunen op de bovenrand van het scherm. Tijdopnamen maken lukt niet: die uilen bewegen constant als ze op het dak van de schoppe speuren naar muizen in de wei of op het dak. Toch heb ik 1 foto die iets beter is dan die van gisteren. Je hoeft je scherm niet zover te kantelen om iets te zien. Komtie.

   Nog niet geweldig, maar je ziet in ieder geval geen oude krant.

24 juli  Na weken droogte heeft het afgelopen zaterdag 22 juli tropisch hard geregend en gestormd. Heel kort maar, ik tapte 45 mm af en mijn buurvrouw 35, het zal dus wel 40 mm zijn geweest, in een half uur. Een hoek van de wei stond enkelhoog onder water. Dat weet ik want ik moest erdoor om mijn autoraampje dicht te doen dat ik open had gezet voor verkoeling. Het was de eerste keer in 35 jaar dat hier water stond.

 

We hebben heel erg geboft dat de windhoos niet de rode grensbeuk omgewaaid heeft, al heeft dat niet veel gescheeld. De kruin draaide vreemd in de stormvlagen, even leek hij te splijten, omdat de 2 helften elk een andere kant opwoeien. Er is wel één hoofdtak uit de top losgescheurd. Hier was het ook geen windhoos; die was een paar kilometer zuidelijk van ons. Veel schade daar, veel schrik en narigheid, maar gelukkig geen gewonden. 

25 juli  Het zandpad lijkt gelukkig weer op een beekje, weliswaar nog heel smal, want de oever loopt bij de paaltjes langs de nu verdroogde wei.
Je denkt misschien wat een gezeur over een beetje water, maar voor de bossen zijn die beken van levensbelang. En al is een beukenbos alleen maar een verzameling bomen, het duurt wel een eeuw voor er weer zo'n bos staat.  

 

26 juli  Gisteravond in de schemering om goed half tien kwam een reegeit met een kalfje uit de border achterin de wei om te grazen van het beetje groen dat na de bui van zaterdag opgekomen is. Het was te donker voor mijn fototoestel, maar met de nachtkijker was het allemaal heel goed te zien. Het is een vrij donker kalfje.

Het eerste kwartier bleef het netjes bij de moeder, dronk zo nu en dan even, snuffelde aan het gras, maar toen ontdekte het opeens dat het benen had waar je heel hoog mee kunt springen. Het rende een eind, en ging toen huppelen en springen, met alle vier benen tegelijk van de grond. Nu werd het moeder te spannend, dat kon ze ook nog wel, ook zij rende een eind en sprong net als het kalfje in het rond, maar dan meer quasi jeugdig, het ging niet zo soepel en dol. Van grazen kwam niet veel meer, het werd te donker voor mij om nog goed te kunnen zien, de kijker werd te zwaar, en ze vertrokken ook weer over de beek naar het bos.
Dit is zo geweldig mooi om te zien. Elk jaar is er wel een geit die achterin de hoek van het bos dat grenst aan ons terrein jongen werpt. Vorig jaar waren er 2 kalfjes, jaren geleden eens 3. Nu, en meestal, maar één.     

27 juli Een gewone pol distels. Ze doen het geweldig in de hitte, tot groot plezier van de bijen. Ik heb wel 10 foto's gemaakt van distel met bijen, en de verleiding is groot om er een paar van te laten zien.

De foto van de pol geeft de grootte van de bol wel ongeveer aan, zo'n 4 centimeter in doorsnee.
Dit is de grootste bij. Echt enorm.

 

 

  2 juli  De beuken stoten al een paar dagen blad af. Het iDe beuken stoten al een paar dagen blad af. Het is grotendeels groen en verdroogd. Het bospad ziet er herfstig uit.

De schade aan de beuken is pas goed zichtbaar over twee jaar, las ik. Dit jaar vindt de verdroging plaats met afstoot van de bovenste bladeren, en dan verbrandt de zon de groeipunten.

Volgend jaar zal de boom een enorme oogst aan nootjes geven als een laatste mogelijkheid het zaad door te geven, en daarna is er grote kans dat hij sterft.

Grotendeels groen blad.

29 juli   Als we buiten zitten te ontbijten horen we heel dichtbij een dier lopen door de dorre bladeren aan de overkant van de beek. Geen egel, die maakt constant lawaai, ook niet het woeste met bladeren om zich heen gooien van een merel, het lijkt meer op het v-o-o-r-z-i-c-h-t-i-g  stappen van een ree. Toch maar eens op gaan staan om te kijken. Niets te zien, maar het geluid van lopen gaat door. Dan maar in het bos gaan kijken, misschien een aangereden eend of zo.
Er wordt niet gelopen, maar gevallen. De complete bolsters van de beukennoot komen nog helemaal gesloten naar beneden en veroorzaken dat nieuwsgierig makend geluid. Nog nooit gezien. Normaal springen de bolsters in de herfst open en vallen de nootjes naar beneden. Pas veel later, in de winter soms pas, vallen de bolsters af.

De Ratumse Beek staat weer droog. Het retentiebekken in het bos is van de week gemaaid. Alle bomen- en struikenopslag is weer weg en waar water hoort te staan, lijkt het nu een glad voetbalveld. De bedding van de Ratumse Beek ligt achter de groene elzenrand rechtsboven.

zondag 30 juli  
Hier wordt hard gewerkt en in stilte iets groots verricht.

Op zondag werken? 'Daor röst gin zeagen op.'
Dat zei een voorbijganger toen we  35 jaar geleden in maart hier kwamen wonen en het eerste wat we deden, het planten van struiken en bomen was. Dat moest wel op zondag, de enige echt vrije dag, want we werkten allebei.

Dat er geen zegen op rustte, is gelukkig niet bewaarheid geworden. Onze Lieve Heer had denk ik lol in die ploeteraars die al gelijk van dit plekje hielden, en de kale vlakte wilden veranderen in een wei met bossingel.

Ik zal toch die mol aan het verstand proberen te peuteren dat ons geduld langzamerhand op is, en dat er voor hem géén zeagen op röst.

Zondag 30 juli Het zal weer warm worden vandaag en daarom gaan we al om 8 uur fietsen. Rondje Vosseveld, Henxel, groene grens over naar Duitsland, Oeding, groene grens Kotten, en via Brinkheurne en het dorp weer naar huis. 25 km. We doen het kalm aan en kijken goed rond.
Wat we niet zien: Fietsers of wandelaars. Niet één. Wel 5 auto's, 5 drentelaars  met  hond(en) bij de camping, een heel stel loslopende Schützenfest optochtgangers in groene klederdrachtpakken met bijpassend hoedje met veertje of zoiets , en dan het ons altijd weer boeiende: 3 hazen, zeker 25 konijnen, 1 koppel patrijzen, goudgele stoppelvelden van gemaaid koren, een enorme buizerd die vlak langs ons heenvliegt, een ± 1,5 cm lang insect, - en enorme vlieg maar geen bromvlieg, meer een 1,5 cm lange dikke vliegende mier- ja daar lijkt hij nog het meest op, nakijken dus, die een afgevallen walnoot samen met een paar kleinere kruipers en vliegers soldaat maakt, veel afgevallen blad, en de ijssalon van Talamini.  au!  Want ik wil afvallen!

Groene grens in Kotten, poortje achter de Italiaanse Meren. Duitse kant.
 

31 juli                                                                Bonninkweg                            
Deze schitterende Gewone Zwavelzwammen zijn dodelijk voor deze eik. De zwammen groeien door tot in de kern van de boom. Ogenschijnlijk lijkt die er niets van te merken, maar bij een storm waait hij zo om, omdat hij van binnen vermolmd is.

De zwam begint te groeien waar de bast beschadigd is.

De bermmaaimachines beschadigen veel bomen. Ook worden veel bomen beschadigd die begroeid zijn met klimop. Niet door de klimop, maar doordat bij het doorzagen van de klimopstam met een kettingzaag, wat heel licht gaat, ook de stam van de boom ingezaagd wordt. Wat is erger, het middel of de kwaal.