Zondag 31 december. Storm afgelopen nacht. Bij de inspectie vanmorgen gelukkig geen omgewaaide bomen, afgebroken takken of andere schade gezien. Wel veel klein dood hout op de grond. Bij het Hilgelo lag wel een boom over het pad.


Tussen de buienwolken door zagen we een snel zich kronkelende vliegtuigstreep. Het moet nog behoorlijk turbulent zijn daarboven.

30 december. We hebben 2 metalen pindahouders in de es hangen en aan elk hing vanmorgen een grote bonte specht. Dan zijn er dus nu 3 in de buurt, want gisteren zagen we een jong. Even uitleggen. Het duurde even voor ik de tekst in het vogelboek door had. Er zit namelijk verschil tussen kruin en achterhoofd. Had ik niet zo gauw door. Ik zag iets roods aan de kop, dus was het een mannetje. Nee, zei Jachman, dit is een jong en het kan zowel een mannetje als een vrouwtje zijn. Ja, ja, er kan zoveel, ik zoek het mooi even op.
Je moet goed onderscheid maken tussen de rode vlek hoog boven op de kop en de vlek iets verder naar achteren. Bij een jong mannetje zakt de rode vlek naar de nek bij het ouder worden, mijn onwetenschappelijke woorden, en bij een jong vrouwtje verdwijnt de vlek.
We zagen gisteren een jong (m of v) en vanmorgen 2 volwassen dames. Ik wou dat ik de kenmerken over een maand nog wist!

29 december. Eindelijk weer een heldere dag en ik kan de schiltak van de eekhoorn laten zien. Het is de dunne, lichgekleurde, neerwaarts naar rechts gebogen tak. In de binnenbocht zijn nog losse slierten te zien. Neerwaarts gebogen, wel erg ouderwets uitgedrukt.

Vanmiddag om één uur zagen Jachman en ik 2 grote gele kwikstaarten op de beekoever in de zon. Ze vlogen even op, gingen een eindje verder weer zitten kwikken, maar vlogen toen toch weg. Vorige week zag ik er 's morgens vroeg één en ik dacht dat ik me wel zou vergisen. Nu zagen we ze alletwee, geen twijfel mogelijk. In de 36 jaar dat we hier wonen, zagen we nog nooit in de winter grote gele kwikstaarten.

28 december. Het eerste wat we vanmorgen in het donker hoorden was weer de bosuil, nu zonder antwoord van een vrouwtje. Niks geworden?

27 december. Eén van de mooiste kerstverhalen die toen ik jong was voorgelezen werden, ging over de kerstnacht in Zweden. 't Zal dus wel een verhaal van Selma Lagerlöf geweest zijn. In de kerstnacht konden de dieren praten, niet alleen met elkaar en met hun eigen soort, maar ook met de huiskabouter en zelfs met de mensen.
Op kerstavond was ik even naar buiten gelopen. Er kwam geluid van gillende keukenmeiden en ander hysterisch gedoe overwaaien vanaf het dorp. Illegaal vuurwerk, 7 km verderop in Duitsland legaal.
Toen het tegen 12 uur stiller werd, kon ik de bosgeluiden weer horen. Onrustig geschurk van houtduiven in de beuk, ik wou bijna zeggen gesnurk, maar dat leek me overdreven, en even later klonk van ver weg de zang van een bosuil. Heel dichtbij in het bos reageerde onmiddellijk een andere bosuil en daar weer op reageerde met een hoge kreet een vrouwtje, ook dichtbij. Het licht van de keuken scheen naar buiten, maar daar geven ze niets om, integendeel, waar mensen zijn, zijn muizen weten ze allang. Ik wachtte nog even en weer zong de dichtbije uil, antwoordde het vrouwtje en jammerde in de verte het andere mannetje. Vogeltaal... en ik verstond het.

22 december. Om 1 u 22 begon de winter. Winter? Net als gistermorgen hoorden we om 8 uur schel geschetter achter het Hilgelo. Vogels, maar welke? Omdat gisteren de mist elk zicht verhinderde, zagen we niets toen duidelijk trekvogels even later laag overvlogen.
Vanmorgen was het zicht goed. Hoewel het nog halfdonker was konden we wel 5 V's vogels zien opstijgen, opformeren, een rondje draaien om hoogte te winnen en in zuidelijke richting wegvliegen. Meer dan een silhouet was er niet van ze te zien, eenmaal in de lucht hield het geschetter op. Ze hadden een snelle vleugelslag, maar het leken ons geen ganzen, of het moet een klein soort geweest zijn.

21 december. Mistig vanmorgen, maar half bewolkt vanmiddag, bijna 9ºC. Echt weer om de ramen te zemen buiten. Sinds een paar weken hebben we zacht water en het is heerlijk om niet meer van die witte kalkstrepen te hebben. Het water dat hier in Corle opgepompt wordt, heeft een hardheid van 18ºdh. Van half november tot half december is men bezig geweest om dit water geleidelijk aan te mengen met zacht water van elders, zodat het beneden de 8ºdh uitkomt. Het inregelen is nu wel gebeurd en duidelijk is te merken dat er minder ketelsteen gevormd wordt en dat de kalkspatten op kranen practisch tot het verleden behoren. Wat je niet ziet, de kalkaanslag in apparaten als boiler, wasmachine, vaatwasser is natuurlijk ook veel minder. Er is ook minder wasmiddel nodig. Helemaal blij!

Tussen het poetsen door even foto's gemaakt, o.a. van de knoppen in 'mijn' kastanje. Ze glimmen prachtig, net als de ramen, maar ze pikken nog niet. De ramen niet meer ;-)

19 december. Vannacht sterren gezien, de mist is weg! Vanmorgen schijnt de zon weer, nno-wind. Jachman kan weer naar buiten om verder te snoeien aan de 'grens'border met de buren. We willen weer kunnen zien waar ons terrein ophoudt, want de afrastering is jaren geleden op hun verzoek weggehaald. De reeën konden dan gemakkelijker van hun wei in de onze komen. Maar alle struiken van weerskanten ook en het was langzamerhand zo'n warboel geworden, dat er geen doorkomen meer aan was, voor ons dan, de reeën konden het uitstekend, en anders gingen die wel met een omweggetje door de beek. Maar 150 meter warboel weghalen is een gigantisch karwei. Overal komen stapels takken te liggen, prachtschuilplaatsen voor kleinwild.

En voor hennie. Eerst noemde ik haar Henriëtte, zoals een lezeres voorstelde, maar dat is een te lange naam voor een kip, hennie bekt lekkerder. Ze kan ook vliegen heeft ze ontdekt!  Vandaag is ze 3 weken bij ons, na waarschijnlijk ontsnapt te zijn aan transport naar een eierlegbedrijf. Als eendagskuiken kwam ze bij een opfokbedrijf met 29.999 andere kuikens.

Tussen half 11 en 12 uur zagen we 19 groepen trekvogels variërend in grootte van 10 tot 30 exemplaren. We zijn er niet zeker van of het ganzen of kraanvogels waren, ze vlogen hoog in V's maar we konden niet duidelijk het geluid onderscheiden.

18 december. Vanmorgen was de hagel nog niet weg toen we gingen lopen, maar de temperatuur was opgelopen van 1º naar 2ºC. Op sommige plassen begon zich nog een dun ijsvliesje te vormen, maar verder was alles nat, nat, nat, alles droop, lekte, spatte, in een kleine wereld, in heel dikke ijskoude mist. En de hele dag bleef dat zo. Gelukkig staat de kamer vol bloemen!

17 december. Tegen de avond komt er nog ver in het noordwesten een diepzwarte buienwolk opzetten. Om een uur of 8 begint het hard te hagelen, alles wordt in no time bedekt met een dikke witte laag. De temperatuur daalt snel naar iets boven het vriespunt. Winter.

13 december. Motregen uit een bewolkte hemel om 6 uur vanmorgen, geen vallende sterren te zien, jammer.

Verser kan boerenkool niet zijn. Dat smaakt verrukkelijk morgenavond. M'n buurvrouw kwam het net brengen, zo van het land. Er wordt altijd gezegd, dat boerenkool lekkerder wordt als het gevroren heeft, en het heeft deze week gevroren. Toen ik dat vertelde, vond ze het een onzinverhaal. Lekkerder werd kool niet van vorst, alleen kon hij dan niet meer weglopen, lachte ze. Als het gevroren had, waren alle rupsen dood. Trots kwam erachter aan: Maar in deze kool hebben geen 'roepen' gezeten!  Deze is helemaal schoon!
De appeltjes heb ik ook van haar gekregen. Ze liggen al vanaf september buiten onder een afdakje, en blijven er heel mooi uitzien. Zonde om ze op te eten, nu hebben we er maanden plezier van. Mooier dan al die monsterkalebassen.

12 december. Prachtig weer, hele dag zon. Aan het eind van de morgen weer 2 groepjes van zo'n 10 kraanvogels gezien. Zijn dit echt de laatsten? Er zijn nog meer vogels op reis. We hoorden in de rietkraag vanmorgen weer het gedoe van ontwakende spreeuwen. Die zijn toch al bijna 2 maanden weg? Als Jachman  in de handen klapt, vliegen er inderdaad 2 zwermpjes spreeuwen op.

Mijn schrijfcaravan heeft een ander plaatsje gekregen, 90º gedraaid, heel dicht bij de beek en met zicht op de wei. Blij!

Kip verkent nu al 3 kanten van de wei, maar ze blijft onder de struiken. Lokken met voer lukt nog niet. Ze heeft vaak gezelschap van eksters en duiven. Toch zal het vreemd stil voor haar zijn, nu ze niet samen met 29.999 andere hennen kan communiceren. Ze woont nu 2 weken bij ons. We verraden haar niet.

11 december. Regen, regen, enzovoort. En dat op de verjaardag van twee heel aardige vrouwen, kennis en vriendin. Het was perfect schilderweer, het deurtje van het varkenshok begint al op hout te lijken, en vanmiddag op schilderles kreeg de vuurdoorntak met felrode bessen die decoratief voor het deurtje hangt al een beetje vorm. Dat is de enige natuur voor vandaag: Regen, vrouwen, varken, vuurdoorn, toch niet niks!

Zondag 10 december. Weer een stralende dag, net als gisteren, toen het KNMI regen met onweer voorspelde. Wat het woordgebruik van  weermannen/en -vrouwen bij het Journaal betreft, stel ik voor om in plaats van 'de regen trekt naar het oosten weg' bij een andere windrichting eens te zeggen 'de regen trekt naar het westen weg'. Nee, daar 'nadert' een regengebied of 'komt dichterbij'. Het 'nadert' nooit de rest van Nederland, alleen het westen.

Vanmorgen tussen 8 uur en half 11 al 5 groepjes kraanvogels gezien, 70 stuks totaal. Vervolg: Tot na zonsondergang hebben we totaal vandaag 245/250 kraanvogels geteld. 10 december is uitzonderlijk laat.

Mooie dingen zagen we in de lucht, maar lelijke dingen op de grond in het natuurgebied Bonnink, 28 gedumpte autobanden sommige met velgen.