Bergweg 8  Tante Cor 

Het is moeilijk te zeggen hoe groot de invloed van tante Cor op mijn leven geweest is. Ze was er mijn hele jeugd bij, woonde een paar huizen van ons vandaan bij haar ouders in. Ze was de oudste zus van mijn moeder, twaalf jaar ouder. Ze was onderwijzeres, had voor de oorlog al een auto, reisde ermee naar het buitenland, België, Duitsland, Luxemburg, maar ging toen ook al met de Nederlandse Reisvereniging naar Zwitserland en Italië, ze fotografeerde veel, speelde piano, kweekte bloemen in een kas en breide supersnel truien en bedjasjes.

Al die dingen zullen zijdelings ook wel op ons gezin invloed gehad hebben, maar voor mij was het belangrijkste haar liefde voor lezen. Die bracht ze op mij over, niet dat dat moeite kostte, ik was zo lang ik me kan herinneren al dol op voorgelezen worden en zelf lezen. Ze had een kast vol boeken, haalde wekelijks bij de openbare bibliotheek een stapeltje en vertelde erover. Zo leerde ik spelenderwijs schrijversnamen en boektitels. Ze begreep kinderen en deed net of ik een jaar ouder was dan ik was.

Heel bijzonder vond ik haar ex libris. Ze had het laten ontwerpen door een kunstzinnige collega. Niemand van de mensen die ik kende behalve Mevrouw en oom Ernst had meer dan 5 boeken, en tante Cor had er zoveel, dat ze er een ex libris inplakte of ze een bibliotheek had!

Bij vier gelegenheden kreeg ik elk jaar een boek van haar: met m'n verjaardag, als ik overgegaan was, met sinterklaas en kerstmis. Met Kerstmis las ze altijd een kerstverhaal voor, niet hét kerstverhaal, dat deed mijn moeder, maar meestal een verhaal van Selma Lagerlöf.

Toen ik 10 was en net als mijn grote zus later naar de HBS wilde, kreeg ik van school het advies om naar de MULO te gaan. Ik mocht niet naar de voor de HBS klaarstomende 5e en 6e klas maar moest naar de gewone vijfde. Dat tante Cor me toen niet hielp, vond ik heel erg.
Op de MULO bleek dat ik geen idee had van leren en huiswerk maken. Ik zag absoluut het nut niet in van stipjes op een verder lege landkaart een nummertje te geven inplaats van een plaatsnaam. 
Op de lagere school kon ik heel goed ontleden, wist alles van onderwerp en naamwoordelijk gezegde, maar het ontleden op de Mulo ging heel anders, ze begonnen met alle woorden een naam te geven, voegwoord en vragend voornaamwoord, dat was toch geen ontleden! Met geschiedenis begonnen ze wéér bij de Batavieren, dat wist ik nu zo langzamerhand wel, en ik haakte af, ging stiekem zitten lezen of tekenen.
Pas aan het eind van dat eerste jaar werd ik wakker en mocht toelatingsexamen doen voor de HBS. Daar ging het heel goed, niet gemakkelijk, maar ik vond leren fijn en deed mijn best. In de derde kon ik naar de gymnasiumafdeling. Tante Cor had wel goed gezien dat ik een laatbloeier was. 

Toen ze 75 was, ik was allang getrouwd, ging ze dicht bij ons in de buurt in een bejaardenhuis wonen. Als ik naar m'n werk fietste, zwaaide ik naar haar, soms vier keer op een dag. Ze stond altijd voor het raam. Ze had een electrisch wagentje en kwam elke week wel een keer bij ons. Ze leefde erg met ons allemaal mee. Bij haar verhuizing kon haar boekenkast niet mee, en die kwam bij mij terecht, met de meeste van haar boeken. Ze had geen interesse meer voor romans, verzonnen verhalen, maar las biografieën en reisverhalen, kranten en tijdschriften. Ze schreef in een schrift uitspraken en gedichten over die haar geraakt hadden, was actief voor het Humanistisch Verbond, praatte vaak over de net opgerichte Vereniging voor Euthanasie waar ze direct lid van geworden was,  was een enthousiast lid van Natuurmonumenten, verzamelde alle uitgaven van Openbaar Kunstbezit, ging naar concerten, lezingen en musea, bezocht open tuinen en kerken, kortom was bezig zoals ze altijd gedaan had.

Ze trouwde nooit. Toen ze nog leerling was op de Normaalschool werd een lerares verliefd op haar. Dat was niet wederkerig, de vrouw emigreerde en maakte aan de andere kant van de wereld een eind aan haar leven.

Als jong onderwijzeresje werd ze ten huwelijk gevraagd door het hoofd van haar school in een van de buurtschappen, die net weduwnaar geworden was en met 5 kinderen waaronder een kleine jongenstweeling achterbleef. Ze deed het niet, want dan zou ze geen onderwijzeres kunnen blijven. Als je trouwde kreeg je ontslag. Hij trouwde toen maar met een andere onderwijzeres van de school.

Ze zag de onderlinge afhankelijkheid en misschien ook de inwisselbaarheid in bij menselijke verhoudingen en bleef daarom liever alleen. Ze had wel vrienden, ook wel een enkele vrij intieme, maar haar vrijheid gaf ze er niet voor op. Nog bijna 40 jaar gaf ze les aan een school in het dorp.