Bergweg 4 - Opoe Fuut  1

De naam Opoe Fuut kreeg ik overgeleverd door m'n oudere zusje, en tot ik een jaar of twaalf was, wist ik niet beter of ze heette gewoon zo. Vanuit Amsterdam stuurde ik haar eens een kaart met adressering Aan Opoe Fuut, Misterstraat, Winterswijk. Kwam nog aan ook! Ze woonde dichtbij het station en haar naamgeefster zal wel geïnspireerd zijn geweest door het geluid van de stoomfluiten.
Opoe was de moeder van mijn vader. Ze is 92 geworden en tot mijn 29e heb ik haar gekend. 

 Mijn grootmoeder op ongeveer 87 jarige leeftijd. De eerste tekening die ik maakte, 1999, was deze van haar, naar een foto.

Hoe meer ik over haar te weten kwam, hoe meer respect ik voor haar kreeg. Over haar jeugd, haar huwelijk, haar opvoedingsmethoden en humor, zal ik ook nog schrijven, maar nu wil ik vertellen over de zondagmorgen die in het teken stond van bezoek aan opoe.

 

Mijn vader ging elke zondagmorgen naar zijn moeder toe, meestal liep hij erheen, zo'n 20 minutenwandeling. Op een gegeven moment wilde ik mee, ik was een jaar of zes. Dat was prima, en zo begon het een gewoonte te worden.

Er zijn me van die wandelingen een paar dingen bijgebleven. Dat ging dan zo: Zie je die witte bal daar in de lucht? Dat is niet de maan, hoor, dat is de zon die door de mist heen te zien is. Nu mag je er gewoon naar kijken, maar als er geen mist is, mag je nooit in de zon kijken, dan word je blind, dan verbranden je ogen. Mijn vader legde uit dat de aarde en de maan ook een bal waren, maar veel kleiner dan de zon. Vreemd, zo klein, terwijl de wereld zo groot was!
Een andere keer zagen we een Zeppelin. Langzaam en met een brommend geluid vloog hij boven het station richting dorp en verdween achter de Grote kerk.

Op de terugweg deed ik heel lang over het froufroutje. Eerst de laagjes voorzichtig vanelkaar halen en dan het cremelaagje oplikken. De straat waar we liepen was al een paar maal gebombardeerd. We zagen kapotte huizen, bergen puin en bomkraters.
En het kapotte huis waarin 2 kinderen gedood waren bij een luchtaanval.

 Zo is haar geestige  gezicht beter te zien. 90 jaar is ze hier, ze zit op het terrasje bij haar eigen kamer in het Rusthuis, op nog geen honderd meter van het huis van mijn vader, haar zoon.