Bergweg 12 - Opoe Fuut 3, logeren

Als mijn moeder met mijn grote zus een paar dagen naar familie in Welsum ging, mocht ik bij Opoe Fuut logeren. Geheimzinnig, ouderwets, spannend vond ik dat.  Misschien heb ik daar drie maal een paar nachten geslapen, maar doordat het zo anders was dan thuis, heb ik het zo scherp onthouden.
Ze woonde met opa in een piepklein huis, woonkeuken, keuken, opkamer/kelder, vliering. In de woonkeuken was de deur naar de kelder. Achter die deur was een valdeur die omhoog getrokken werd en met een haak vastgezet als je in de kelder moest zijn. Wilde je naar de opkamer, dan liet je de valdeur dicht en ging via de 4 erop gespijkerde treetjes naar boven. De opkamer was voor 3/4 gevuld met de bedstee van opoe en opa, waar gordijnen voor hingen. Er was nog net genoeg ruimte over voor een stoel en de trapladder van 6 treden naar de vliering die over het hele huis liep. 
Het voorste kamertje op de vliering was een planken kamertje, laag, met 2 kleine ramen die uitkeken op de bloemenkas van Braam en daar overheen naar het drukke spoorwegemplacement. Als ik op mijn knieën op de vloer lag, kon ik die heel andere wereld overzien.
Het kamertje had maar 2 meubelstukken, een biezen keukenstoel en een houten tweepersoons bed met een zware donkerrode gestikte deken erop. Als ik in bed lag, kon ik de kaarten zien. Op de wand aan het voeteneind waren alle ansichtkaarten geprikt die opoe ooit gekregen had. Het waren er wel dertig. De meeste zwartwit, maar er waren ook heel mooie met later ingekleurde foto's. Er was zoveel te kijken, Valkenburg en De Westerbouwing, de Magere Brug en de Kaasmarkt in Alkmaar, Paleis Het Loo en een Hunebed. Ik kan me niet herinneren dat er ook maar één kaart uit het buitenland bij zat.
Die kaartenwand heeft me altijd een vakantiegevoel gegeven. Dat was zo sterk en voelde zo goed, dat ik zelf al 35 jaar in de zithoek in de keuken een kaartenwand heb van kaarten uit de hele wereld. Allemaal naar ons gestuurd en niet één ervan onbeschreven. 
Toen ik weer eens bij opoe logeerde, was ik erg verdrietig en lag in bed zacht te huilen. Opoe, die ook al in de bedstee lag, kwam het laddertje op en kroop bij me in bed. Ze sloeg een arm om me heen en zo viel ik in slaap.
Het is eigenlijk vreemd, dat ik alleen herinneringen aan het naar bed gaan heb en niet aan het opstaan en naar school gaan.