Ik was bijna 7 jaar en zat in de eerste klas bij juffrouw Zeilstra, de dochter van een belangrijk schoolboekjesschrijver en Paedagoog. Nou, dat pedagoogzijn had ze bepaald niet geërfd!

Ze was helemaal niet onaardig, maar ze kon de drukte van 36 kindertjes niet aan. We zaten in 3 rijen van 6 banken. Van die 36 kinderen stond er 1 in de hoek achter het grote telraam met de omklapblokjes en nog 1 op de gang, heel vaak tenminste. Meestal was Hildebrand de klos. Hildebrand met zijn rechtomhoogstaande korte haartjes, zijn gezondrood gezicht en zijn pretoogjes. Er was altijd wel iets om lol om te hebben. Hij droeg, net als wij allemaal in dat tweede oorlogsjaar, klompen of houten sandalen, afhankelijk van weer of seizoen. We werden gedrild om de voeten stil te houden, niet te wriemelen, niet te kletsen, niet..... we mochten echt niets, behalve heel precies de bevelen van juffrouw opvolgen. Hildebrand zat naast mij aan de andere kant van het looppad.

 

Leesles. De blikken sigarendoosjes met lettertjes werden uitgedeeld. Het was een warme dag, we zullen zeker naar buitenspelen verlangd hebben en niet naar het zenuwslopende gezoek in die blikjes naar het goede lettertje.

Het Leg-lok-bevel galmde door de klas. Zenuwachtig gewroet door die doos ellendeletters. Je moest het woord neerleggen in het deksel. Juf kwam kijken. Nee, kind, jij hebt 'kok' gelegd, opnieuw proberen hoor. Even later: Hildebrand, wat zie ik nu, het is niet goed hoor, ik zei toch 'lok' en niet 'kok'!

 

Tweede ronde na alle verbeteringen. Zo! Hebben jullie het allemaal verbeterd? Dan kom ik nu kijken. O, jee, Angst, want je had zo een tik te pakken. De rij voor mij had het goed. Dan: Leidje, wat?! heb je het nu nog niet goed begrepen? je hebt 'bok' gelegd. Zó moet het! Ze begon wild in het doosje te graaien naar een 'l'. Die was er niet. Ze beende naar haar tafel, haalde een andere doos, smeet die op m'n bank, draaide zich naar Hildebrand en controleerde zijn woord.  Het was ook niet goed, perongelukexpres. Ook 'bok'. Ze werd stil, kneep haar ogen een beetje dicht en siste: en nou gauw..  anders....!

 

Derde poging. Ik huilde half, friemelde wat rond en legde het nu echt goed, meer mogelijkheden om het fout te doen waren er vast niet,  -jawel dus.

Toen juf weer kwam kijken, lag in het deksel: 'dok'. Onmiddellijk nadat ze het gezien had trok ze me uit de bank en schreeuwde: in de hoek, jij! Toen controle bij Hildebrand. Ik hoorde haar gillen, maar durfde niet óm te kijken: Hoe durf je 'lol' te leggen ! Ik zal je leren. Op de gang en nablijven!!  

Een paar dagen later maakte Hildebrand echt per ongeluk een inktvlek in z'n schrift. Juf stoof op zijn bank af, gooide de jongen die naast hem zat eruit, ging zelf zitten, pakte een pen en smeet een paar dikke klodders inkt op het  papier, wreef er met beide handen door en huilde: ik kan ook wel vlekken maken, hoor!!

De deur ging open en het Hoofd kwam binnen, sloeg zijn arm om haar heen en nam haar mee. We hebben haar nooit weergezien.

Ze was een lief mens, maar kon zo'n stel hummels absoluut niet aan. Heel jammer. Ik herinner me de prachtige kaboutertekeningen op het bord, die ze als je jarig was al voor schooltijd maakte,  en dat je dan op de hoge stoel mocht staan als de klas voor je zong, hoe ze me mijn naam leerde schrijven tussen dubbele lijntjes en me knap vond toen ik het alfabet foutloos kon opzeggen, zelfs een heel stuk achterstevoren. Ze woonde op kamers bij ons in de buurt en mijn vriendinnetje en ik haalden haar wel eens op om samen naar school te lopen.  Ze is nooit weer in het onderwijs teruggekomen.

Ze was 's morgens meegenomen uit de klas, en die middag speelden mijn vriendinnetje en ik lekker voor het huis op straat. Haar moeder vroeg of we te laat op school wilden komen, we moesten wel opschieten! "Nee hoor, we hebben geen school, want de juffrouw is er niet meer", zeiden we. We moesten natuurlijk toch gaan. In het steegje bij school keken we om een hoekje naar onze klas. Er stond een heel dikke meester in het lokaal! We slopen naar binnen. Hij had ons nog niet eens gemist, zo rommelig was dat eerste uur voor hem verlopen.