30 juli 2006.   Vandaag was het de 63e keer dit jaar dat we 's avonds buiten konden eten. Het lag voor een groot deel aan de mooie zomer natuurlijk, maar ook aan de partytent van tante Marie. Zo'n jaar of vijf geleden kreeg ik die van haar cadeau voor mijn verjaardag. Ik had zelf de hint gegeven. Ik wilde hem namelijk gebruiken om er mijn auto onder te zetten op de oprit. Dat bleek een afknapper. De grond liep scheef, de oprit was te smal, een boom hing te ver naar beneden, dus we kregen het gevaarte niet op de goede plek.

We hebben een grote zolder. Je kent dat? In de loop van jaren is die als bergplaats gebruikt voor geërfde en jammer om weg te gooien dingen, je weet nooit of er nog eens oorlog komt, zoiets. Het cadeau verdween naar die zolder.
We kregen windschermen om het terras, dat tot die dag gewoon stoepje geheten had en we vergaten de partytent, dat rotding.  Dit voorjaar bedacht ik, dat een overdekt terras wel praktisch zou zijn, geen naar de luchtkijkerij tegen tafeldektijd, wat denk je, blijft het droog, nee, als het zo'n 20 graden was, zouden we al lekker buiten kunnen eten.
Klein probleem: het dak van ons huis loopt laag door, en daar een overkapping op aansluiten, gaat niet. De partytent van tante Marie dan! Yes, dat was het helemaal. In de hoek van het windscherm kon de tent heel stevig vastgezet worden. Een grote tafel met een paar stoelen kon er met gemak onder, zelfs nog twee parasols, tegen de ergste zonnestraling.

Het is perfekt, een huisje op het terras. Dichtbij de keuken en bij de beek. We leven buiten. Om zes uur zet ik de stoelen klaar, kussens en kleedje, om zeven uur buiten ontbijt, net vakantie in een ver land. Genieten.
Tante Marie is al 2 jaar dood, maar dit jaar ben ik pas voor het eerst blij met haar cadeau.