eik van Jachman

 mijn kastanje
 

walnootbomen van Marieke

gehalveerde beuk van Nico

treurwilg van Carla

Rode beuken geven in deze streek van oudsher de hoekpunten van een bezit aan. Dit was de grens'paal' van Havezathe 't Waliën, waar het Jachthuis toe behoorde.

kersebloesem boven de vijver

Kersebloesem en ochtenddauw

Door het rozenpoortje heen is de tak van de kers te zien, die op de 2 foto's hierboven staan.

In de stomp van de ingestorte appelboom groeit nu een klimroos die de campsis radicans verdrongen heeft die alleen nog in dit gedichtje voortleeft:

                       Bij de dood van een oude reus

                    Een zware dreun. De appelboom begraaft zichzelf.
                    De zon blijft schijnen, maar de vlammende trompetten
                    buigen zich neer, verhullen resten met een groen gewelf,
                    lijken daarmee het zicht op rotting te beletten. 

                    De jonge klimster hielp hem ’t leven wat te rekken,
                    gaf hem een jeugdig aanzien, maar zijn hart ging dood:
                    haar vrolijke oranje dekte wel zijn kale plekken,
                    zoog óók de laatste sappen op toen ze hem omsloot.