Dit hoofdstukje heb ik maar 'dingen' genoemd, 'meubels' vind ik nog slechter klinken, hoewel ik het daar wel over wil hebben, over verknocht zijn aan meubels. Niet aan antieke of waardevolle meubels, maar aan oud spul, dat de opkoper niet eens gratis mee wil nemen.

Voor mijn 15e verjaardag kreeg ik een bureautje, een echt, met drie laden links, een open vak daarboven en rechts alleen een poot. Het was van Pastoe. Echt te gek. Er kwam voor mijn 16e verjaardag een stoel bij, een Akerblom-ontwerp, ook van Pastoe, met een los rood kussentje en een spijlenrug waar mijn holle rug precies in paste. Voor mijn 17e verjaardag kreeg ik een rotan tafel en idem stoel, ik spaarde zelf voor een poef, kreeg voor sinterklaas een rood vloerkleed en mijn kamer zag er met het divanbed met overtrek, rolkussen en gewoon kussen heel gezellig uit. - als je met je rug naar de witte wastafel met spiegel stond.
Toen ik 19 was, kochten Jachman en ik een ronde Pastoe uittrektafel met drie dezelfde stoelen als die ene die ik al had. Ook met rode kussentjes. Met al deze meubels was onze kleine huiskamer bijna vol. Met twee 'gemakkelijke' stoelen en een zelfgetimmerd boekenkastje onder het raam kon de kamerdeur nog maar net open.
Dit schrijf ik aan het bureautje dat ik nu al 57 jaar heb, net als de stoel waar ik op zit en die naast de tafel en de stoelen staan die 4 jaar jonger zijn. Ik kan me niet voorstellen andere stoelen of een ander bureau te hebben. Ik heb wel een ander geprobeerd, een écht 'bureau, met opzetstuk', maar deed dit al snel weer de deur uit, ik miste mijn eigen plek. Dat eigenplek-bureautje stond inmiddels bij de dochter, die er eigenlijk geen plaats voor wist en het op zolder had staan als tafel voor overwinterende kuipplanten, wat het gefineerde blad geen goed deed. 
Het kwam tot mijn grote vreugde weer onze kant op en sindsdien staat het weer in de woonkamer.

De stoelen hebben zich een paar maal 'los-e-liemd' want ze stonden vijf jaar op een ongelijke vloer in de grote kökkene te wiebelen. Ik heb ze door een plaatselijke meubelmaker laten repareren, maar die liet het zijn vader doen, omdat het toch maar keukenstoelen waren!
Ze zijn niet weer in precies de goede hoek in elkaar gelijmd, dus we wachten nu maar af tot ze weer bijna uit elkaar vallen om ze dan echt goed te laten restaureren.

De tafel heeft helemaal een moeilijk leven gehad. Jachman en ik hebben er zwaar gebruik van gemaakt om thuiswerk aan te doen, montagewerk vooral, lijmen en schroeven. Kisten vol gelijkrichters, schakelaars voor radiodistributie, ik weet niet wat we allemaal  aan die tafel hebben zitten monteren. Het blad is al een paar maal geschuurd en weer met botenlak afgewerkt, maar de diepe sporen van gebruik zijn er niet uitgegaan.
Er hangt nu een zomers tafelkleed overheen uit de Provence. 

We hebben nog meer oude meubels waar we aan gehecht zijn. Misschien schrijf ik daar ook nog eens over.