Toen we hier kwamen wonen,
stonden er al een paar bomen. Prominent aanwezig was de
rode beuk, de grensboom. De eerste dag kwam de buurman
bij Jachman staan toen die de kale boom bewonderde, 'Dèn
boom ma'j neet ummehakken!'
Als hij ons langer had
gekend, had hij geweten dat Jachman een bomenplanter is
en geen ummehakker.
In het bosje aan de overkant van de zandweg stonden een
paar robinea's ( meestal acacia genoemd), verder nog wat
kale dennen en een rijtje berken. Die mochten we ook
niet ummehakken, want Jo hield zo van dee blanke barken.
Wij ook. Middenin het driehoekige perceeltje lag een
voederkuil die niet meer aangevuld werd en waarvan de
vergane inhoud langzaam in de grond wegzakte. Het zag er
als een schraal bosje uit, en dat was het ook.
Aan deze kant van de zandweg stond dus al die rode beuk.
Dichter bij huis groeiden een appelboom soort rabauwen,
stokoud, een evenoude knotwilg en langs de beek een paar
essen, verder was het terrein leeg, want wei.
Om zo snel mogelijk vrij te kunnen zitten, plantte
Jachman samen met de kinderen behalve de eigen bomen in
de wei (bergplaats
4) langs de zandweg nog honderden dennetjes,
struiken, elzen en andere snelgroeiers. Ook langs de
grens met de wei van de achterburen plantte hij een
brede border aan.
In de jaren daarna werd de border steeds mooier doordat
er sierstruiken meer naar voren bijgezet werden en de
begroeiing gevarieerder werd door verschil in
groeisnelheid en door opslag van door vogels aangevoerde
bessen en zaden. Langs de beek plantten we wilgen,
dichter bij huis lijsterbessen, spontaan kwamen eiken en
beuken op die mochten blijven staan, het bosje werd
vanzelf mooier omdat de sliertige dennen verdrongen
werden door de robinea's en vlier.
Na 37 jaar is de border
behoorlijk hoog, plaatselijk langs de zandweg niet mooi,
omdat de dennen inmiddels flink uitgegroeid zijn.
Toch laten we ze staan, omdat ze enorm veel stof
tegenhouden. Op 1 december 2005 is de zandweg afgesloten
voor doorgaand verkeer, een zegen!, maar de aanwonenden
die hun bedrijf hebben aan de weg, komen er natuurlijk
wel over.
Waar blijft die bloempot nou? Komt wel. Het bloempotstukje
was zo klein, dat ik het maar een inleiding gaf om het
nog iets te laten lijken.
Het een na laatste jaar in Groenlo, 1969, had een van de
kinderen een kastanje in een bloempotje gestopt om te
zien of hij zou uitlopen. Dat deed hij geweldig en in
'70 moest hij al in een grotere pot die een plaats kreeg
onder de seringenboom in het voortuintje. Die bloempot
werd een jaar later uitgegraven toen we naar Winterswijk
verhuisden. Nog een keer grotere pot volgde, maar toen
kon hij echt in de grond geplant worden. Dit is hem nu.
Een prachtige boom, die nu ingehaald is door de border,
maar kennelijk vindt hij het toch een prima plek. Het
paadje waarvan je het begin kunt zien loopt onder de
kastanje door richting beek.
