Ons huis had toen we het kochten twee keukens, of liever gezegd een grote kökkene en een kleine kökkene. De grote kökkene zat voor in het huis, achter de voordeur, maar die zag je niet als je binnen was, want hij was net als de andere deuren met board gladgemaakt en met behang beplakt. Op de vloer lag vaste vloerbedekking, het plafond was van zachtboard en de muren waren behangen. Net een moderne kamer. In deze kökkene werd vroeger gekookt, de bedsteden kwamen erop uit, de visite werd er ontvangen en als je begraven werd, ging je door de voordeur naar buiten. 
In deze moderne tijd was er een kookkeukentje gemaakt aan de zijkant van het huis. Het had een klein aanrecht, een kraan met alleen koud water, en elektriciteit. Afmeting 2,5x2,5 meter. Dit heette de kleine kökkene.

We begonnen met het opknappen van de grote kökkene. De vloerbedekking zat op hardboard gespijkerd en dat haalden we allemaal weg. Verrassing: er bleek een schitterende potscheure vloer onder te zitten. We lieten een open haard aanleggen, haalden de platen van de deuren, waar gave panelen onder bleken te zitten, die we gezellig en modieus ( het was 1971) donkerbruin schilderden. Daarmee was de voorlopige 'verbouwing' klaar, het werd winter en Jachman lag met een zware hersenschudding in bed, te hard tegen een te lage deuropening aangelopen.
Hij had tijd om na te denken en het resultaat daarvan was het concept voor een fijn, behoorlijk warm en comfortabel huis.
Er kwam snel centrale verwarming in het voorhuis, een douchecel, een electrische boiler, een dicht dak en totdat we echt gingen verbouwen hadden we alvast warm water in de kleine kökkene, plus voor de fleurigheid en tegen de treurigheid een fel oranje tegelwandje achter het aanrecht. 

De grote kökkene bleef voorlopig woonkamer en de voordeur bleef dichtgespijkerd tot de grote verbouwing in 1976.

Hoe is het nu? De voordeur is weer open, de grote kökkene is tot hal gepromoveerd, de plafondplaten zijn verwijderd, er kwamen balken en een planken zoldering tevoorschijn, het behang haalden we weg en er bleken nog behoorlijk goede gebintpalen onder te zitten. We hebben nu bredere vensterbanken, al het houtwerk, ook het plafond, is in drie tinten heel zacht groen geverfd en het is een mooie ruime hal - tenminste als er even geen ezel instaat en de tafel niet afgeladen is met tubes verf, penselen en verdere schilderspullen. 
De kleine kökkene aan de zijkant is drie maal zo lang geworden. De ruimte van de bedsteden is er bij aan getrokken. Voor het raam staat de eettafel en over de rest van de lengte loopt een lang aanrecht met fornuis en alles wat er in een keuken nodig is. Tussen aanrecht en eethoek staat een gebintpaal. Een mooie visuele afscheiding maar vooral een sfeermaker.
Toen bakker Helder, die de oorspronkelijke situatie goed kende, na de veranderingen de keuken zag, knikte hij bedachtzaam en redelijk goedkeurend. Het plafond met ongeverfde balken en eiken planken, de grenen betimmering van de oude keuken, de nieuwe hogere buitendeur, ze konden allemaal zijn goedkeuring wegdragen, 'maor jammer van dèn smerigen paol d'r middenin!'

volgende