Berggeest 9 - Dromen, vervolg

Over een hele redenatie opzetten in een droom heb ik een sterke herinnering. Ik denk dat ik ongeveer 9 jaar was. Ik droomde dat ik rolschaatsen kreeg. Niet vreemd dat ik dat droomde, want ik wilde ze dolgraag hebben, van die rolschaatsen met een brede band over de voet, niet de soort die met een sleutel en een verstelplaat om de schoen pas geklemd moest worden. Die had mijn zus, maar mijn moeder wilde niet dat we erop gingen, want de schoenen gingen kapot en schoenen waren schaars in '45.
Ik droomde dus dat ik ze kreeg. Ze stonden op de plank in de bijkeuken, en toen ik 's morgens  op mijn verjaardag beneden kwam, zei mijn moeder dat ik rolschaatsen kreeg en dat ze daar stonden. In mijn droom ging ik kijken, en ze stonden er werkelijk. Glimmend zilverig ijzer met grijze wieltjes en een brede band over de voet. Ik zag ze staan, maar ik wist ook dat ik droomde en dat het dus bedrog was.
Toen droomde ik, dat ik droomde dat ik droomde en dat als ik echt op mijn verjaardag ging kijken, ze er wèl zouden staan, geen twijfel mogelijk! Ik vertelde niemand iets van mijn droom, want dan zouden ze geen grote verrassing meer voor me hebben.

Twee dagen later was ik jarig. Niemand zei dat ik in de bijkeuken moest gaan kijken voor mijn cadeau, maar dat was natuurlijk omdat dan de verrassing nog groter was. Opgetogen ging ik erheen, daar op de tweede plank stonden ze klaar voor me. Met die droom en de droom in de droom, kon het niet missen. Ik deed de deur open en keek naar de plank links naast de deur. Geen rolschaatsen! Ik zocht achter de schoenen en de poetsdoos, niks.

Het enige wat ik kon denken was: wat gemeen!
En ik kon niemand de schuld geven.