Berggeest 4  -  Deze oude dame 

Vier jaar geleden vroeg iemand, hoe ik me mijn leven over 10 jaar voorstelde, en vol vertrouwen en bravoure schreef ik terug:

Over tien jaar! O, dan heb ik eindelijk mensenkennis. Het lijkt me wel eens tijd  worden dat ik de mensen en hun motieven doorzie. En zelfkennis, natuurlijk! Als ik dat dán nog niet heb, dan wordt het niks meer op dat gebied. Ik ben al zo lang bezig met me te ontwikkelen in liefhebben, lachen, lezen, denken, leren, kijken, vragen, verdriet hebben, lachen,  werken, luieren, schrijven, vergeven, verwonderen, lachen, onbezorgd zijn, huilen, stil zijn, luisteren, omarmen, tekenen en nog zo'n paar dingetjes, dat ik tegen die tijd als een wijze oude vrouw de problemen van anderen en mezelf wel kan doorzien en er ook raad op weet.

Het moeilijkste zal dan zijn om niks te zeggen. Áls iemand iets van mijn diepe inzicht zal willen horen, zal die er nadrukkelijk om moeten vragen.

De grootste wijsheid voor oude mensen is niks zeggen. Dat is heel iets anders dan zwijgen. En vooral niet zeuren. Niet praten over kwalen, niet over mensen die niemand kent, niet over hoe goed het vroeger was, niet over gaan jullie al weer met vakantie, en vooral, weet het nooit beter!
Wel blij lachend bij de deur staan als er bezoek komt, opgewekt antwoorden als ze vragen hoe het gaat, nieuwsgierig blijven naar ontwikkelingen in wetenschap en maatschappij, zoveel mogelijk de dingen blijven doen die je graag doet, het kind in jezelf kennen en ervan houden.

Als ik zo'n fantastisch mens ben over tien jaar, met of zonder rode rollator, dan kan ik in de ogen van jongeren misschien wel alleen zijn, maar ik heb dan wel mezelf, die aardige opgewekte vriendin met wie ik kan lachen en giebelen, die ik kan trakteren en mee uit nemen, die het niet erg vindt dat ik alweer een glaasje port snoep, aan wie ik kan schrijven en waarop ik kan mopperen... en waarmee ik nog zo'n paar dingetjes kan doen.

De dagen zullen omvliegen en veel te kort zijn.

In mijn overmoed en eerlijke overtuiging schreef ik dat.
Nu ben ik bijna halverwege die tien jaar en ik beken het niet graag, maar met die wijsheid wordt het niks meer in dit leven. Na een paar weken kou en regen, wil ik mogen mopperen en kriegelig zijn. Die pijn in mijn heup is goed te verdragen als ik maar tegen iemand aan mag klagen, maar die aardige opgewekte vriendin is zeker op reis in zonniger oorden, ik zie haar al een paar weken niet meer en nu moet ik het wel met mijn man als klaagmuur doen; we mogen om de beurt, dat wel!
En ik heb geen rollator, maar zo'n lullig boodschappenkarretje dat tegen je hielen aanrijdt, veel te kleine wieltjes en een te korte trekstang heeft. Het is zo wiebelig, dat het alleen met een paar flessen port er in redelijk rolt. Geintje mevrouw Sonneberg.

Wel hier een paar pagina's wijden aan mensen met een enorme geestkracht, zoals Iqbal en Ingrid, en toch zo klein bezig zijn met mezelf. Wel naar de documentaire kijken over de Polen en de Slag om Arnhem, naar verpleegster Cora en de soldaten die uit de lucht geschoten werden, naar mensen die gewoon deden wat ze moesten doen; wel huilen om de jonge mensen die opgeofferd werden aan de eerzucht van Montgomery, huilen om de oude Polen die eindelijk, eindelijk eerherstel krijgen,- na 61 jaar. En maar steeds is er die vraag die ik mezelf stel: wat zou ikzelf in die omstandigheden gedaan hebben?

Wijsheid?
Schaam je, Leidje

(31 mei 2006)