't
Grøs líeket wal dikke en hoage
mòòr 't hèf völle roet 'rdöör.
Mòòr kàlvere könt 't joa nog vrèèten,
at
’t wieter niks gef vöör öör!‘
meldt Jan Willem vanaf de trekker,
maar
alle
margrieten sneuvelden vanmiddag
mèt
rode zuring, boterbloemen, ’t gras.
De
oostwind vlaagt, en laat me spijtgenieten
van
warme geur, van hoe het gist’ren was.