Gouden paar

Laat me in je armen schuilen, 'k weet niet wat me zo beangst,
't liefst zou ik een potje huilen, in het donker ben ik 't bangst.
Streel nog eens over m'n haren, sla je benen om me heen,
nee, niet op m'n zere knie, schat, leg ze om m'n goede been.
Kun jij zo wel lekker liggen? Wordt je rug zo niet te koud?
Vroeger dacht ik daar toch nooit aan, lieveling, we worden oud.
Weet je, ik wil echt genieten van elk ogenblik met jou:
hoelang kan dat nog maar, denk ik, - als je dat eens weten zou.....
Zou m'n angst daardoor soms komen: plotseling alleen te staan?

Is het beter om te leven, of als eerste dood te gaan?

'04