Nachtvlucht

Walsende spreeuwenvlucht boven het riet
zwenkt als in achtbaan van hoog naar beneden;
strijklicht lijkt vogels met wit te omkleden,
die je bij tegenlicht zwartgekleed ziet.
Uit duizenden vleugels zingt ruisend één lied.

Plotseling wordt er niet meer opgetreden:
de vogel van vogels zwaait neer, komt gegleden
naar veilige slaapplaats in ’t merengebied.   

Steeds als ik kijk naar die spreeuwenvlucht
denk ik aan later, aan ’t eind van mijn leven.
‘k Hoop mij dan onbevreesd over te geven
als schemering draalt in de avondlucht
en donkere spreeuwen in laaglicht gevangen
mij naar die lichtere kant doen verlangen.

 2006/08